
















Een oorlog tussen invasieve exoten, de inheemse natuur en de mens. De slagvelden zijn de vennen en de volkstuinen, de beken en de bossen, de rivierbekken en de postzegelparkjes. Hier vestigen zich de Amerikaanse rivierkreeft en de Japanse duizendknoop, de watercrassula en de wasbeerhond, de stierkikker en de Chinese wolhandkrab.
Sommige van deze organismen zijn met opzet geïntroduceerd, bijvoorbeeld voor de pelsindustrie of als tuinplant. Andere exoten zijn meegelift in de ballasttanks van zeeschepen of ontsnapt uit een aquarium of dierentuin. Weer andere wisten de grens te bereiken via een steeds groter wordend netwerk van kanalen en wegen.
Deze serie gaat over deze invasieve exoten. Maar eigenlijk gaat het over de mens. De mens die planten en dieren over de aardbol versleept. De mens die soms gedreven door winst, soms vanwege onwetendheid de planten en dieren in vreemde ecosystemen introduceert. En de mens die vervolgens wanhopige pogingen doet om de exoten te vernietigen voordat ze dat met onze natuur doen. De serie is gemaakt tussen 2023 en heden, en is nog niet helemaal klaar.
De Noord-Amerikaanse stierkikker is een invasieve exoot die inheemse amfibieën bedreigt door zijn vraatzucht en snelle voortplanting. In Nederland wordt actief gejaagd op deze soort om verdere verspreiding te voorkomen.
Einde van het eerste deel.
Binnenkort het tweede deel!








































Er woedt een onzichtbare oorlog in Nederland. Een oorlog tussen invasieve exoten, de inheemse natuur en de mens. De slagvelden zijn de vennen en de volkstuinen, de beken en de bossen, de rivierbekken en de postzegelparkjes.
Deze serie gaat over deze invasieve exoten. Maar eigenlijk gaat het over de mens. De mens die planten en dieren over de aardbol versleept, soms gedreven door winst, soms vanwege onwetendheid. En de mens die vervolgens wanhopige pogingen doet om de exoten te vernietigen voordat ze dat met onze natuur doen.
In het Wildpark in Gangelt, net over de grens van Zuid-Limburg, is een deel van de wasberen enkele jaren geleden ontsnapt. Sindsdien hebben ze zich razend snel genesteld en voortgeplant in de heuvels van Limburg.
De Roer, een kleine rivier die vanuit Duitsland richting Roermond stroomt, fungeert als de snelweg voor beverratten om ons land binnen te komen. In Duitsland wordt het dier niet bejaagd, waardoor iedere week tientallen exemplaren de trek westwaarts maken op zoek naar ongeclaimd territorium.
Bijna een eeuw geleden brachten zeeschepen de Chinese wolhandkrab naar Oost-Groningen, en sindsdien hebben ze gestaag de Nederlandse wateren veroverd. Nog ieder jaar trekken de krabben van hun geboortegrond in zee naar het zoete water. Hier controleert aquatisch bioloog Peter of de jonge krabben al bij Nieuw Statenzijl zijn gearriveerd.
De hemelboom is een exoot die vanuit het zuiden Nederland binnentrekt. Op vrachtwagens en auto's reizen de zaden mee, waarna ze ergens gedurende de reis weer eraf waaien.
Het ballastwater van zeeschepen biedt micro-exoten (larven, eitjes, parasieten) een eersteklas ticket om de wereld over te reizen. Sinds enkele jaren moeten zeeschepen hun ballastwater zuiveren. Michiel controleert hier in de haven of de filters werken.
Een ramp, vindt Marion de komst van Aziatische hoornaar. Veelvraten zijn het, die insecten waaronder de honingbij in grote aantallen opeten. Als vrijwilliger speurt ze de provincie af waar de beesten in 2017 voor het eerst werden waargenomen: in Zeeland.
Honderden bijtjes verliezen Marion en Peter dagelijks aan de hoornaars, die van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat als duikbommenwerpers genadeloos de korven aanvallen. Moedeloos van de situatie besluiten ze de korven te verhuizen naar hoornaarvriendelijker territorium.
Rob Voest heeft een vernieuwende methode ontwikkeld: hij vangt één hoornaar en bindt er een microzendertje om. Deze hoornaar vliegt terug naar het nest, Rob volgt met de ontvanger en zuigt vervolgens het nest leeg vanuit een hoogwerker.
Roy en collega halen de netten binnen in de Molenpolder in Utrecht, waar de rivierkreeft welig tiert. Als experiment vangen ze iedere dag de beestjes, al maanden lang, om te kijken of de populatie daarmee ook afneemt. Ze vangen zo'n 50 kilo kreeft per dag.
In de Wieden, een van Neerlands mooiste gebieden in Overijssel, drijft in grote delen van het gebied een dikke plantensoep. Het ongelijkbladig vederkruid is een exotische aquariumplant die waarschijnlijk in het gebied gedumpt is. Sindsdien woekert het in een omvang die bijna niet beheersbaar is.
Spierkracht alleen is niet voldoende om het vederkruid uit het gebied te halen. De gemechaniseerde tak van de onkruidbrigade bestaat uit 'harkboten', boten met een grote ploeg die de bodem compleet omwoelen om ieder levend organisme te verwijderen.
In een natuurgebied in Brabant woekert de watercrassula, een plantje dat een bijna ondoordringbare mat vormt die al het andere groen het bestaansrecht ontneemt. De plant is zo besmettelijk dat de volle wagen iedere keer ontsmet moet worden als hij naar de afvoerberg rijdt.
De vlinderstruik heeft de voormalige ENCI-groeve, ten zuiden van Maastricht bereikt. En dat is slecht nieuws voor vlinders, want voor vlinders is deze struik junkfood: erg lekker, weinig voedingswaarde. Vrijwilligers zoals Guus trekken er in het weekend op uit om de plant uit de groeve te verwijderen.
Werknemers van Staatsbosbeheer kammen een gebied uit in de Biesbosch, waar de waterteunisbloem zich heeft gevestigd. Wie die plant in zijn gebied heeft, krijgt het er bijna niet meer uit. Zelfs het kleinste drijvende stukje kan zich opnieuw in de oevers vestigen en uitgroeien tot een enorme plaag.
Tiengemeten, op kleine afstand van de Biesbosch, heeft ook te maken met de waterteunisbloem. Ook hier trekken wekelijks vrijwilligers eropuit om de plant te verwijderen. Ondanks de vele uren van speuren, waden, scheppen en afvoeren zijn ze de strijd aan het verliezen.
Het gevolg is dat hele stukken van Tiengemeten worden opgegeven. Hier is de waterteunisbloem zo dominant dat er niks meer tegen te beginnen is. Inmiddels denkt Natuurmonumenten erover na om de natuurbestemming van het eiland aan te passen.
De Waddenzee was ooit het domein van de inheemse oester. Een ziekte en de komst van de Japanse oester heeft dat doen veranderen. Inmiddels zijn bijna alle oesters exoten geworden. Hier inspecteert David, een professor verbonden aan het Nederlands Instituut voor Onderzoek der Zee, een oesterbank.
Al meer dan 40 jaar vangt Richard muskusratten in de omgeving van Utrecht. De dieren zijn invasieve exoten die dijken veranderen in gatenkaas, en mannen als Richard gaan er daarom dagelijks op uit om ze te vangen.
Einde van het eerste deel.
Binnenkort het tweede deel!
Einde van deze serie
Bekijk ook
Contact
wouterzaalberg@gmail.com
06 45 788 180